Genezen is meer dan genezen.

17/06/2017

Twee quotes van patiënten treffen mij in het jaarverslag van het Universitair Ziekenhuis Brussel dat zopas online kwam. Patiënte Linda zegt: “Ik kreeg mijn leven terug” en patiënt Lorenz verklaart: “Ik wilde geen slachtoffer zijn”. Beide quotes leren ons veel over wat de finaliteit is van gezondheidszorg voor de patiënt.

Wie ernstig ziek wordt, wordt vaak overvallen door angst en onzekerheid. Soms kan een zieke ook fysiek niet meer “normaal” functioneren, door pijn of een fysieke handicap. Een ernstige ziekte verstoort het evenwicht van een mens. Hij of zij kan niet meer doen wat hij of zij graag zou willen doen. Het hoofddoel van een behandeling voor een patiënt is daarom het herstellen van dat evenwicht. Een patiënt wil zijn of haar leven terug.

Het is begrijpelijk dat zorgverstrekkers gefocust zijn op het bestrijden van de oorzaak van een ziekte. Tegelijk is het essentieel om in te zien dat voor de patiënt zelf het doel van een behandeling veel verder en breder gaat. Na een chirurgische ingreep werd voor patiënte Linda de pijn weer dragelijk en kon ze weer zorgen voor haar kinderen. Dat ze dat niet meer kon, sneed nog dieper dan de pijn. Een patiënt wil graag zo snel mogelijk ‘back to normal’. Het inzicht dat de zorgverstrekker en de patiënt zich in twee verschillende leefwerelden bewegen, is belangrijk.
 

Een patiënt denkt aan het effect op lange termijn

Empatisch communiceren met een patiënt is daarom meer dan enkel de gevoelens van de patiënt goed inschatten en er met begrip en medeleven mee omgaan.  Eigenlijk is dat het minimum. Het is voor een patiënt goed nieuws als de chirurg zegt dat de operatie geslaagd is. Voor een patiënt echter is dat een kortetermijnhindernis die is genomen en hij of zij stelt zich vragen over het effect ervan op langere termijn, d.w.z. op de rest van zijn of haar leven.

Een mens wil immers zo kort mogelijk “patiënt” zijn. Voor de meesten staat patiënt-zijn voor een ‘label’, een ‘stigma’ zelfs. Vele kankerpatiënten die hun haar verliezen, dragen een pruik. Niet enkel omdat ze vinden er daarmee mooier uit te zien. Ook omdat ze zonder haar door iedereen gepercipieerd worden als “patiënt”. In zo’n situatie gaat de sociale omgeving zich soms anders gedragen tegenover het “slachtoffer” van de ziekte, terwijl de meeste patiënten juist vechten om zo 'gewoon' mogelijk te kunnen blijven leven. Lorenz ging daarom middenin zijn behandeling in Londen architectuur studeren. Het was zijn manier om 'normaal' te willen zijn.  

De verantwoordelijkheid van zorgverstrekkers is daarom im-mens. Als het goed is, geven ze aan een mens niet enkel zijn gezondheid terug, maar ook zijn leven.

De getuigenissen van Lorenz en Linda lees je op
www.echtemensen.be.

Abonneer je op de nieuwsbrief van Edgard Eeckman en laat je inspireren.
Deel deze blog
comments powered by Disqus